Wycięcie przez przekrój

Loft Cut

„Wycięcie przez przekrój” (Loft Cut) służy do usuwania materiału przez ciąg profili i powierzchni powiązanych z każdym profilem.

Jak utworzyć wycięcie przez przekrój

Aby utworzyć wycięcie przez przekrój, muszą istnieć lica lub szkice. Przekrój można doprowadzić do punktu, tworząc szkic zawierający węzeł albo umieszczając punkt geometrii odniesienia w trójwymiarowym obszarze roboczym. Profili przecinających się nie można łączyć przekrojem.

Wizualne przykłady współdziałania opisanych poniżej atrybutów z przekrojami poprzecznymi wyciągnięcia znajdziesz w temacie „Przykłady wyciągnięć przez przekrój” (Loft Examples).

Wybierz narzędzie „Wycięcie przez przekrój” z grupy „Wycięcia (usunięcie materiału)” (Cut (Remove Material)) na karcie „Modelowanie Części” (Model). Pojawi się okno dialogowe „Wycięcie przez przekrój”.

Można zadać prowadnice, które ograniczają położenie lub kierunek powierzchni wyciągnięcia. Aby zadać prowadnice, wybierz ustawienie w polu kombi „Prowadnice” (Guides) i zaznacz w obszarze roboczym szkic lub kilka szkiców. Krzywe prowadzące to szkice, które dotykają wszystkich profili przeznaczonych do połączenia przekrojem lub je przecinają. Dla typów „Globalne” i „Lokalne” z menu rozwijanego „Typ” można użyć wielu krzywych prowadzących, ale dla typów „Linia środkowa” i „Styczność” można zadać tylko jedną krzywą prowadzącą. W miarę zaznaczania kolejnych krzywych na liście „Sterowanie Krzywymi” (Guide Curves) pojawiają się odpowiadające im etykiety. Aby usunąć krzywą prowadzącą z listy, zaznacz ją na liście, naciśnij klawisz Delete na klawiaturze albo wybierz opcję z menu prawego przycisku myszy.
„Globalne” (Global) — tworzy wirtualne krzywe prowadzące, dzięki czemu jedna krzywa prowadząca może wpływać globalnie na powierzchnie wyciągnięcia.
„Lokalne” (Local) — tworzy krzywe prowadzące, dzięki którym jedna krzywa prowadząca może wpływać lokalnie na powierzchnie wyciągnięcia.
„Styczność” (Tangent) — ogranicza wektory wyjścia na każdym profilu na podstawie krzywej ścieżki; powstaje powierzchnia, która nie podąża za ścieżką, lecz tworzy stałe pole wektorowe dla każdego profilu. Wektor jest zdefiniowany jako wektor styczny do krzywej ścieżki w punkcie, w którym krzywa przecina płaszczyznę profilu.
„Linia środkowa” (Centerline) — używa prowadnicy jako linii środkowej wyciągnięcia. Wszystkie przekroje poprzeczne muszą być prostopadłe do linii środkowej.
Zaznacz w obszarze roboczym szkice, lica lub punkt jako „Przekroje” (Cross Sections).

Zaznaczane szkice lub lica muszą być wybierane w kolejności, w jakiej będą tworzone. Aby usunąć szkic lub lico z listy przekrojów, zaznacz je ponownie albo kliknij element prawym przyciskiem myszy, aby usunąć go z okna dialogowego, i wybierz opcję „Usuń zaznaczone elementy” (Remove Selected Items).

Jeśli to potrzebne, włącz pole „Styczność” (Specify Tangent) obok szkicu, lica lub punktu w oknie dialogowym „Wyciągnięcie przez przekrój” (Loft Boss). Gdy opcja jest włączona, możliwa jest lokalna kontrola kierunków powierzchni w rejonie szkiców lub lic, przez które wykonywane jest wyciągnięcie.
Jeśli opcja „Styczność” jest włączona, można edytować „Wartość styczności” (Tangent Magnitude). „Wartość styczności” to bezjednostkowy współczynnik wektora, który określa, jak daleko wzdłuż wyciągnięcia bryła pozostaje styczna do jednego profilu, zanim przejdzie do kształtu następnego profilu. Podaj wartość w polu „Wartość styczności”.

Wartość zero jest równoważna niekorzystaniu z zadanej styczności.

Jeśli opcja „Styczność” jest włączona, „Kąt styczności” (Tangent Angle) będzie można edytować dla szkiców, ale nie dla lic. Podaj żądany kąt w polu „Kąt styczności”.
W razie potrzeby wybierz opcję z grupy „Końce” (Ends), aby traktować pierwszy przekrój poprzeczny wyciągnięcia tak, jakby był także ostatnim. Opcja ta jest niedostępna, gdy używane są krzywe prowadzące, ponieważ mogą one łączyć pierwszy i ostatni przekrój poprzeczny. Aby użyć tej opcji, muszą istnieć co najmniej trzy przekroje poprzeczne. Wybierz spośród opcji „Otwarte” (Open), „Zamknięte” (Closed) i „Okresowe” (Periodic), aby uzyskać wyciągnięcie zgodne z zamierzeniem.
Pole wyboru „Określone” (Ruled) wyłącza możliwość samodzielnego definiowania wartości i kąta styczności.
Możesz skorzystać z opcji „Minimalizacja skrętu” (Twist Minimization), aby zmniejszyć skręcenie widoczne w wyciągnięciu. Domyślnie ustawiony jest „Kąt” (Angle), ale lepszy wynik można uzyskać, wybierając inną opcję, np. „Środek ciężkości” (Center of Gravity) lub „Odległość” (Distance).
W razie potrzeby wybierz dodatkowe opcje tworzenia wyciągnięcia:
„Minimalizuj krzywiznę” (Minimize Curvature) — określa wartości styczności na podstawie maksymalizacji minimalnego promienia krzywizny wyciągniętej bryły jako całości. Pomaga to tworzyć lepsze powierzchnie i zapewnia większe możliwości skorupowania i łączenia gładkiego modeli wykonanych przez przekrój. Opcja ma zastosowanie tylko wtedy, gdy zadano współczynniki wyjścia.
„Uprość” (Simplify) — w miarę możliwości zamienia powstałe lica wyciągnięcia z typu spline na typ analityczny. Uproszczona powierzchnia zawiera mniej danych, jest wyższej jakości i jest szybciej przetwarzana w kolejnych operacjach modelowania niż lica typu spline.
„Bez nowych wierzchołków” (No New Vertices) — tworzone wyciągnięcia nie będą zawierać żadnych nowych wierzchołków.
Kliknij przycisk „OK”. W obszarze roboczym zostanie utworzona część wykonana przez przekrój.

Jak zmienić istniejące wyciągnięcie przez przekrój

Kliknij prawym przyciskiem myszy operację wyciągnięcia przez przekrój na liście operacji na karcie „Drzewo projektu” (Design Explorer).

Kliknij opcję „Edycja” (Edit). Zostanie wyświetlone okno dialogowe „Wycięcie przez przekrój”.

Zmień ustawienia według potrzeb.
Kliknij przycisk „OK”.

Oryginał: Loft Cut